List Pasterski Biskupa Legnickiego na V Niedzielę Zwykłą 10.02.2013 r. „Rodzina solą ziemi”

Drodzy siostry i bracia!
Kochani diecezjanie!

1. Wypłyń na głębię
W dzisiejszej Ewangelii słyszeliśmy, jak Pan Jezus spotkał rybaków na czele z Szy­monem Piotrem zmartwionych brakiem owoców nocnego połowu. Mieli świadomość, że przy braku owoców ich pracy trudno im będzie utrzymać rodziny. Zmęczeni i zniechęceni usłyszeli słowa Przybysza skierowane do Piotra: wypłyń na głębię. Wypłyń na głębie i spróbuj jeszcze raz zarzucić sieci. Doświadczonym rybakom trudno było zrozumieć te słowa, bo przecież całą noc byli na głębi z zarzuconymi sieciami. Czy teraz miałoby się coś zmienić? Pierwszy, u którego pojawia się iskierka wiary, jest Szymon Piotr. Decyduje, że na słowo Jezusa podejmują trud, wydawałoby się, „syzyfową pracę”. To co za chwilę zobaczyli, wprawiło ich w zdumienie: sieci zaczęły się rwać od ilości złowionych ryb. W wielkiej radości i zdumieniu słyszą słowa:nie bój się… Bóg może wszystko, a przez Jego słowo pustka zamienia się w pełnię, ciemność staje się jasnością, a zmartwienie i smutek przechodzą w radość.

KU PEŁNI ŻYCIA W CHRYSTUSIE

List biskupów polskich na Dzień Życia Konsekrowanego 2.02.2013 r.
KU PEŁNI ŻYCIA W CHRYSTUSIE
List biskupów polskich na Dzień Życia Konsekrowanego
2 lutego 2013 roku

Kochani Bracia i Siostry!
Przeżywamy dziś święto Ofiarowania Pańskiego. Jak co roku uczestniczymy we Mszy świętej, a po jej zakończeniu zanosimy do naszych domów poświęcone świece – gromnice, troskliwie osłaniając przed wiatrem ich żywy płomień. Ten płomień, osłonięty naszymi dłońmi, może być również wymownym symbolem życia konsekrowanego w Kościele i troski, jaką otaczamy, szczególnie w modlitwie, osoby żyjące w duchu rad ewangelicznych, czyli siostry zakonne, czynne i klauzurowe, mnichów, zakonników, a także wszystkie osoby służące Panu Bogu w instytutach świeckich oraz w indywidualnych formach życia konsekrowanego, czyli dziewice, wdowy i pustelników. Prosimy dla nich wszystkich o łaskę wiernego i hojnego serca, o liczne powołania, ale przede wszystkim dziękujemy za ten szczególny dar, jakim są dla Kościoła. Życie konsekrowane jest niczym ów drżący na wietrze płomień, który wciąż musimy osłaniać, aby mimo ludzkiej słabości i zewnętrznych przeciwności, mogło ogrzewać Kościół ciepłem służebnej miłości, rozpalając go żarem pokornej ofiary i oświetlając światłem niesłabnącej wiary.