Słowo Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II z okazji Świąt Wielkanocnych

W SŁUŻBIE BOGU I OJCZYŹNIE
Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II !
1. Nie bójcie się Za sprawą ewangelisty Mateusza spotykamy dzisiaj grupę ludzi, którym los pozwolił poznać prawdę wyjątkową – prawdę o zwycięstwie Jezusa nad śmiercią i otwarciu bram nieba. W grupie tej znajdujemy dwie kobiety – Marię Magdalenę i jej towarzyszkę Marię. Dostrzegamy także niewielki oddział dzielnych żołnierzy, pozostających w służbie imperium rzymskiego, które od kilku stuleci skutecznie narzucało ówczesnemu światu swą hegemonię. Uwagę wszystkich przyciąga grób. Wartownicy pilnują, by Ten, którego skazano na zapomnienie, pozostał na zawsze pogrzebany. Jednak dwie Marie, być może przywiedzione w to miejsce głównie tęsknotą, zdają się sondować możliwość dopełnienia czynności pogrzebowych, przerwanych przez uroczystość paschalną i szabat. Scenę przerywa nagłe pojawienie się anioła Pańskiego, który ogłasza wydarzenia Wielkiej Nocy. Zstępuje z nieba, by odsunąć kamień broniący wejścia do skutecznie zapieczętowanego, ale już od kilku godzin pustego grobu.

List Pasterski Biskupa Legnickiego na rozpoczęcie Roku Wiary

Umiłowani Diecezjanie,
Bracia i Siostry w Chrystusie!

Pan Jezus zlecił św. Piotrowi zadanie umacniania braci w wierze. To zadanie spełniają przez wieki jego Następcy i ich współpracownicy. Ponad 26 lat utwierdzał nas w wierzebł. Jan Paweł II, a obecnie czyni to papież Benedykt XVI, który z okazji 50. rocznicyrozpoczęcia Soboru Watykańs­kiego II i 20. rocznicy publikacji Katechizmu Kościołakatolickiego ogłosił Rok Wiary.
Na rozpoczęcie Roku Wiary biskupi kierują do powierzonych im wiernych listy. Kieruję do Was słowa tego listu, byśmy się pokrzepiali wspólną wiarą i by Was zachęcić do refleksji nad swoją wiarą i do jej mężnego wyznawania. Św. Paweł Apostoł w liście do Rzymian pisał: „Gorąco pragnę was zobaczyć, aby wam użyczyć nieco daru duchowego dla waszego umocnienia, to jest abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą – waszą i moją” (Rz 1,11-12).
Od 11 października w całej wspólnocie Kościoła przeżywać będziemy rok szczególnego dziękczynienia za skarb naszej świętej wiary. O tym skarbie mówi Pismo Święte, że jest olśnieniem naszych serc i jasnością poznania Boga w Jego chwale. Ta oświecająca nas,niczym klejnot, wiara jest przyjęciem prawdy o Chrystusie Panu i jest całkowitym zdaniem się na Niego. Kto ma ducha wiary, ten jest oświecony i pocieszony, już nie chodzi w ciemności, bo dostrzega pełny sens swego życia i ma udział w mocy Bożej, pokonującej moc śmierci. Posłuchajcie natchnionych słów Apostoła Narodów: „Nie głosimy siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas – jako sługi wasze przez Jezusa. Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa. Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. […] Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy, przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami”(2 Kor 4,5-7.13-14).